De dorpen

SERFAUS, FISS EN LADIS

Een zonnig - met ruim 2.000 zonuren per jaar – en prachtig skigebied waar kwaliteit voorop staat. Omringd door de imposante Tiroolse Alpen is Serfaus-Fiss-Ladis de vakantieregio voor gezinnen.

Serfaus

Serfaus telt 1.100 inwoners en ligt op een hoogte van 1.427 meter, op het 'zonneterras' van het Oberes Gericht, het bovenste deel van het Inntal dat loopt van Landen tot aan de Reschenpas. Het dorp biedt veel natuurpracht.

Een pollenanalyse op de Komperdell bracht aan het licht dat de weides er zo'n 4.000 jaar geleden al systematisch bewerkt werden.

Enkele pre-Romeinse veldnamen herinneren nog aan de vroege kolonisten en er zijn ook nog Keltische sporen te vinden. De Romeinen veroverden dit gebied in 15 voor Christus. Geschiedschrijvers uit de oudheid noemen de bewoners van dit gebied de Raetiërs. Raetiërs en Romeinen vermengden zich in de loop der eeuwen en zo ontstond het Reto-Romaanse volk. De Reto-Romaanse taal, die nog gesproken wordt in Graubünden, kunnen we terugvinden in de naam van vele dorpen, gehuchten en velden. Vanaf de 6e eeuw vestigden de Duitstalige Bavarii er zich en vanaf ongeveer 1350 sporadisch ook mensen uit het Zwitserse Wallis. De Duitse taal heeft de Reto-Romaanse taal geleidelijk aan verdrongen tot ze rond 1200 de overhand kreeg.

De bedevaartskerk 'zu Unserer lieben Frau im Walde' is een van de oudste kerken van Tirol. Het Romaanse genadebeeld van de Moeder Gods stamt uit de tijd van 990 tot 1170 na Christus.

Al vele tientallen jaren staat het toerisme - vooral het wintertoerisme - centraal in Serfaus. Serfaus is met 6.400 bedden het belangrijkste toeristische dorp in het Oberes Gericht. Naast Ischgl, Sölden en St. Anton am Arlberg, behoort Serfaus-Fiss-Ladis intussen tot de bekendste toeristische regio's van Tirol.

Door het toenemende verkeer in Serfaus keurde de gemeenteraad in 1983 de bouw van een ondergrondse kabelspoorweg met luchtkussentechniek goed. In 1985 werd de Dorfbahn van Serfaus in gebruik genomen.

Plattegrond van Serfaus.


Fiss

Fiss is een gemeente met ongeveer 1.000 inwoners en ligt op het 'zonneterras' op 1.436 meter hoogte, zo'n 500 meter boven het Oberinntal, op een vlakke, naar het zuiden gerichte helling.

De naam Fiss zelf is moeilijk te verklaren. De oorsprong van de plaatsnaam ligt vermoedelijk in het Latijnse Fossa (= gracht) of Fodia (= kuil of pan), waarin het centrum van het dorp ingebed ligt. In 1288 werd de naam ‘Fusse’ voor het eerst in een document vermeld.

Voor de oergeschiedenis van Fiss tasten we, zoals voor de meeste bergdorpen van Tirol, sterk in het duister. Het is echter zeker dat het 'zonneterras' al lang voor onze jaartelling door een Keltische volksstam ontgonnen en in beperkte mate gekoloniseerd werd. Het is interessant dat de oude Romeinse weg, die over de Reschenpass naar Augsburg leidde, niet via de dalbodem ging, maar omhoog liep naar en via de dorpen Serfaus en Fiss. De Romeinen zorgden voor een omwenteling in de bouwnijverheid: in plaats van eenvoudige houten hutten bouwden ze massieve stenen huizen.

Pas in 1928 kreeg Fiss een toegangsweg en in de jaren 1939/40 een goederenkabelbaan voor het transport van zware lasten. Voordien was er alleen een met de hand aangelegd karrenspoor voor ossenspannen.

Fiss ontwikkelde zich na de Tweede Wereldoorlog tot een van de meest geliefde zomerse verblijfplaatsen voor vakantiegangers.

Vandaag profileert het idyllische Fiss zich als een aantrekkelijk toeristisch en sportief oord, zowel in de zomer als in de winter. Het heeft nog steeds de charme van een Reto-Romaans dorp met een tot 600 jaar oude dorpskern en typische huisingangen.

In Fiss vindt onder andere om de 4 jaar een van de oudste Tiroolse gebruiken plaats, het 'Blochziehen'. Het is een fascinerend schouwspel van kleuren en maskers, een authentieke indruk van de eeuwenoude strijd met de enorme natuurkrachten door de seizoenen heen en het effect daarvan op het harde leven van de boerenbevolking in de Tiroolse Alpen. In 2011 werd het Fisser Blochziehen opgenomen op de lijst van immaterieel cultureel erfgoed van UNESCO in Oostenrijk.

Plattegrond van Fiss.


Ladis

Ladis ligt op een hoogte van 1.180 meter, heeft ongeveer 540 inwoners en een oppervlakte van 710 ha.

Ladis duikt voor het eerst in de geschriften op in 1220 na Christus (‘ecclesia de Laudes’). Op kerkelijk gebied behoorden Ladis (en Fiss) tot de oerparochie Serfaus. In 1332 na Christus werden de ‘Ladr’ (zo noemt men de inwoners van Ladis) aangemaand om op de belangrijkste dagen van het jaar de eucharistieviering in hun parochiekerk in Serfaus bij te wonen en niet in Prutz. Pas in 1520 kregen Fiss en Ladis een eigen hulppastoor. In 1661 werd Ladis hulpparochie en in 1891 parochie. De parochiekerk is gewijd aan Sint-Maarten (eerste wijding wordt in 1497 vermeld), de huidige kerk werd tussen 1829 en 1831 gebouwd. In de dorpskern van het ‘oude Ladis’ bevinden zich enkele zeer opmerkelijke gebouwen, waarvan de fundamenten aantoonbaar tot in de romaanse tijd (ca. 1000—1300 na Christus) teruggaan. De romaanse stijl met rondbogen is bijzonder goed zichtbaar in de ronde toegangspoorten en portieken.

Volgens een oude legende ontdekte schaapsherder Nikolaus Schederle in 1212 na Christus de koolzuurhoudende minerale bron in Obladis. De lijfarts van Keizer Maximiliaan I noemde dit ‘het heilzaamste water’. Aangezien zwavelbronnen het mogelijk maakten om te kuren, is het dan ook niet verwonderlijk dat het toerisme in Ladis-Obladis zich al erg vroeg ontwikkelde.

Vorsten, keizers en vele gasten gebruikten dit water als remedie tegen alle ziektes en dronken ervan bij wijze van kuur.

In Ladis staat ook nog een gerestaureerde ruïne van een burcht uit de 13de eeuw, de burcht Laudeck. Op basis van archeologische vondsten gaat men ervan uit dat de ‘Laudeck’ oorspronkelijk een Romeinse wachttoren was.

Plattegrond van Ladis.


SFL Live
5°C
5 Sun hours
0
0 of 68 lifts opened
8x
Webcams
Interactive piste map